„W trudnych razach uciekamy się do świętego Józefa z prośbą o nasze potrzeby i zawsze jesteśmy poratowani.” (św. Brat Albert)
„Przykład św. Józefa jest dla nas wszystkich wyraźną zachętą do wypełniania z wiernością, prostotą i pokorą zadania, które nam wyznaczyła Opatrzność.
Myślę tu przede wszystkim o matkach i ojcach rodziny; modlę się, aby zawsze potrafili doceniać piękno prostego i pracowitego życia, troskliwie dbali o swoje małżeństwo i z entuzjazmem wypełniali wielką i niełatwą misję wychowawczą.
Niech św. Józef wyjednuje kapłanom, którzy są ojcami dla wspólnot kościelnych, aby kochali Kościół czułą i ofiarną miłością.
Osobom konsekrowanym niech pomaga wiernie i z radością żyć według rad ewangelicznych: ubóstwa, czystości i posłuszeństwa.
Niech otacza opieką pracowników na całym świecie, aby wykonując różne zawody, przyczyniali się do postępu całej ludzkości, i pomaga wszystkim chrześcijanom wiernie i z miłością wypełniać wolę Bożą, aby z ich pomocą urzeczywistniało się dzieło zbawienia.” (Benedykt XVI, Życie piękne w pokorze i ukryciu, 19.03.2006)
W Łodzi od 2013 roku w oznaczone dni powszednie Wielkiego Postu, o godz. 18.00, wierni gromadzą się w wyznaczonych świątyniach na Mszy świętej sprawowanej pod przewodnictwem biskupa, podejmując wielkopostne praktyki, otwierając swoje serca na Słowo Boże, przyjmując Chleb Eucharystyczny i przez wspólną modlitwę Koronką do Miłosierdzia Bożego zyskując łaskę odpustu.
Również nasz Kościół został ogłoszony kościołem stacyjnym w środę drugiego tygodnia Wielkiego Postu (w tym roku 8 marca 2023). Tego dnia mszy świętej o godz. 18:00 zgromadzimy się na mszy świętej pod przewodnictwem biskupa Ireneusza Pękalskiego.
Tego dnia na godz. 19.00 zapraszamy wszystkie panie z okazji ich święta, do kaplicy św. Jana Pawła II, na pierwsze spotkanie z serii: muzyka łączy pokolenia – recital muzyczny pt: „Kobieta jest poezją”, przygotowany przez pana Dariusza Tomę. W organizację spotkania dla kobiet włączyli się mężczyźni ze wspólnoty Wojowników Maryi.
„Kiedy mówimy, że kobieta jest tą, która winna doznawać miłości, aby wzajemnie miłować, mamy na myśli nie tylko i nie przede wszystkim ten specyficzny układ oblubieńczy małżeństwa. Mamy na myśli zakres bardziej uniwersalny, wyznaczony przez sam fakt bycia kobietą w całości relacji międzyludzkich, które na różne sposoby określają współistnienie oraz współdziałanie osób, mężczyzn i kobiet. W tym szerokim i wielorako rozumianym kontekście kobieta jest szczególną wartością jako osoba ludzka, równocześnie zaś ta konkretna osoba ludzka, która jest kobietą, stanowi szczególną wartość osobową ze względu na swą kobiecość.” (Jan Paweł II, Mulieris Dignitatem 29).
„Podziękowanie Panu Bogu za Jego zamysł określający powołanie i posłannictwo kobiety w świecie, staje się także konkretnym i bezpośrednim podziękowaniem składanym kobietom, każdej kobiecie za to, co przedstawia sobą w życiu ludzkości. Dziękujemy ci, kobieto-matko, która w swym łonie nosisz istotę ludzką w radości i trudzie jedynego doświadczenia, które sprawia, że stajesz się Bożym uśmiechem dla przychodzącego na świat dziecka, przewodniczką dla jego pierwszych kroków, oparciem w okresie dorastania i punktem odniesienia na dalszej drodze życia. Dziękujemy ci, kobieto-małżonko, która nierozerwalnie łączysz swój los z losem męża, aby poprzez wzajemne obdarowywanie się służyć komunii i życiu. Dziękujemy ci, kobieto-córko i kobieto-siostro, która wnosisz w dom rodzinny, a następnie w całe życie społeczne bogactwo twej wrażliwości, intuicji, ofiarności i stałości. Dziękujemy ci, kobieto pracująca zawodowo, zaangażowana we wszystkich dziedzinach życia społecznego, gospodarczego, kulturalnego, artystycznego, politycznego, za niezastąpiony wkład, jaki wnosisz w kształtowanie kultury zdolnej połączyć rozum i uczucie, w życie zawsze otwarte na zmysł „tajemnicy”, w budowanie bardziej ludzkich struktur ekonomicznych i politycznych. Dziękujemy ci, kobieto konsekrowana, która na wzór największej z kobiet, Matki Chrystusa — Słowa Wcielonego, otwierasz się ulegle i wiernie na miłość Bożą, pomagając Kościołowi i całej ludzkości dawać Bogu „oblubieńczą” odpowiedź, wyrażającą się w przedziwnej komunii, w jakiej Bóg pragnie pozostawać ze swoim stworzeniem. Dziękujemy ci, kobieto, za to, że jesteś kobietą! Zdolnością postrzegania cechującą twą kobiecość wzbogacasz właściwe zrozumienie świata i dajesz wkład w pełną prawdę o związkach między ludźmi.” (List Jana Pawła II do kobiet)
„Krzyż jest tajemnicą, wymaga wiary. Krzyż jest światłem, które oświeca umysł, szczęśliwy kto mu odda serce i dostanie łaskę miłowania.” (św. Albert Chmielowski)Więcej o tajemnicy Krzyża…
Środa Popielcowa rozpoczyna okres Wielkiego Postu. Msze święte z posypaniem głów popiołem o godz. 7:00, 9:00, 17:00, 18:00 oraz 19:00 (dla nauczycieli akademickich).
Panie Boże, Ty przebaczasz ludziom, którzy się upokarzają i starają się zadośćuczynić za grzechy, wysłuchaj łaskawie nasze prośby i udziel hojnie błogosławieństwa + swoim sługom i służebnicom, którzy będą posypani tym popiołem. + Niech wytrwają w czterdziestodniowej pokucie, aby mogli z oczyszczonymi duszami uczestniczyć w paschalnym misterium Twojego Syna. Który żyje i króluje na wieki wieków. Amen.
Nawracajcie się i wierzcie Ewangelii (Mk 1,15)
Pamiętaj, że jesteś prochem i w proch się obrócisz (Por. Rdz 3,19)
Czterodniowe rekolekcje parafialne dla dzieci, młodzieży i dorosłych rozpoczną się w czwartą niedzielę Wielkiego Postu – 19 marca 2023 r. Poprowadzi je ks. Dawid Matusiak z diecezji włocławskiej.
W Wielkim Poście można uzyskać odpust zupełny pod zwykłymi warunkami:
za pobożne odprawienie Drogi krzyżowej,
za udział w nabożeństwie Gorzkich żali,
za udział w rekolekcjach trwających przynajmniej pełne 3 dni,
za pobożne łączenie się przez pośrednictwo radia czy telewizji z nabożeństwem drogi krzyżowej odprawianej przez Ojca Świętego,
w każdy piątek Wielkiego Postu: za odmówienie przed obrazem Jezusa ukrzyżowanego po przyjęciu Komunii świętej modlitwy „Oto ja, o dobry i najsłodszy Jezu…”
Oto ja, dobry i najsłodszy Jezu, upadam na kolana przed Twoim obliczem i z największą gorliwością ducha proszę Cię i błagam, abyś wszczepił w moje serce najżywsze uczucia wiary, nadziei i miłości oraz prawdziwą skruchę za moje grzechy i silną wolę poprawy. Oto z sercem przepełnionym wielkim uczuciem i z boleścią oglądam w duchu Twoje pięć ran i myślą się w nich zatapiam, pamiętając o tym, dobry Jezu, co już Dawid włożył w Twoje usta: „Przebodli ręce moje i nogi, policzyli wszystkie kości moje” (Ps 22, 17).
W sobotę 18 lutego o godz. 17.00 odbędzie się w naszej parafii karnawałowa zabawa taneczna. Zagrają dla nas: zespół biesiadno-rozrywkowy z panem Dawidem, naszym organistą oraz dla miłośników muzyki ludowej, znana już w całej Polsce, kapela im. Tadeusza Kubiaka. Będą na nas czekały gorące napoje. Uczestników prosimy o przyniesienie czegoś słodkiego.
Tegoroczne hasło: «Miej o nim staranie» Współczucie jako synodalna realizacja uzdrowienia
Światowy Dzień Chorego ustanowił Jan Paweł II w liście do ówczesnego przewodniczącego Papieskiej Rady ds. Duszpasterstwa Służby Zdrowia kard. Fiorenzo Angeliniego z 13 maja 1992 r. Papież wyznaczył też od razu na obchody tego Dnia 11 lutego, gdy Kościół powszechny wspomina pierwsze objawienie Maryi w Lourdes. Ogólnoświatowe obchody tego Dnia odbywają się co roku w którymś z sanktuarium maryjnych na świecie.
W naszym kościele 11 lutego msze święte będą o godzinach: 7:00, 7:30, 9:00, 17:00, 18:00. Msza o godz. 9:00 z udzielaniem sakramentu namaszczenia chorych. Prosimy o umożliwienie przybycia tych chorych, którzy mogą opuszczać mieszkanie.
Ze świętem Matki Bożej Gromnicznej kończy się w Polsce okres śpiewania kolęd, trzymania żłóbków i choinek – kończy się tradycyjny okres Bożego Narodzenia. Święto to zamyka cykl uroczystości związanych z objawieniem się światu Słowa Wcielonego. Liturgia po raz ostatni w tym roku ukazuje nam Chrystusa-Dziecię.
W naszej parafii msze świete tego dnia sprawowane są o godzinie 7:00, 9:00, 17:00 i 18:00.
Od 1997 r. 2 lutego Kościół powszechny obchodzi ustanowiony przez Jana Pawła II Dzień Życia Konsekrowanego, poświęcony modlitwie za osoby, które oddały swoje życie na służbę Bogu i ludziom w niezliczonych zakonach, zgromadzeniach i instytutach świeckich.
Teraz, o Panie, pozwól odejść swemu słudze w pokoju, * według słowa Twojego, Bo moje oczy ujrzały Twoje zbawienie, * któreś przygotował wobec wszystkich narodów: Światło na oświecenie pogan * i chwałę ludu Twego, Izraela.
Patron naszej parafii, Adam Chmielowski brał udział w powstaniu. Podczas bitwy pod Mełchowem na kielecczyźnie (30.09.1863) został ciężko raniony. Następnego dnia amputowano mu lewą nogę.
Adam Chmielowski na zdjęciu wśród powstańców
„Walczyłem o niepodległość mojej Ojczyzny pod rozkazami i w oddziale pułkownika Chmieleńskiego. Dnia 1 października 1863 roku zostałem ciężko ranny pod Mełchowem, gdzie straciłem lewą nogę …” (tak Adam Chmielowski w liście z 1 czerwca 1864 r. do Komitetu Francusko-Polskiego opisuje swój udział w powstaniu)
Obraz Adama Chmielowskiego „Konny patrol powstańczy” (Akwarela na papierze, 9×19; ok.1875-1877.)
Obraz Adama Chmielowskiego „Biwak powstańców w lesie” (Olej na płótnie, 62×28; Monachium 1871-1874)
„Poszedł ufny w szeregi powstańcze siedemnaście zaledwie mając lat, wierzył mocno, że Polskę wyzwoli, i uczyni piękniejszym, lepszym świat. „Polska będzie” – śpiewało w nim serce, a wtórował mełchowski cichy las, będzie wolność i będzie Ojczyzna, choćby Bóg w ofierze zabrał nas. Czekał wiernie na rozkaz dowódcy, choć grad strzałów powietrze zmieniał w dym, chociaż ziemia kielecka zadrżała, on na rozkaz na koniu czekał swym. Głos dowódcy zaginął w oddali, lecz doleciał granatu straszny huk, żołnierz ranny na ziemię upada, a dowództwo obejmie nad nim Bóg.” (s. Mirosława Korpińska)
Miłość ojczyzny u świętego Brata Alberta
Życie św. Brata Alberta przypadło na trudny okres niewoli. Urodzony w r. 1845 przeżywa czasy, kiedy ojczyzna była podzielona przez trzech zaborców. Chmielowski, wychowany w rdzennie patriotycznej rodzinie szlacheckiej, dotkliwie odczuwał pęta niewoli rosyjskiej.
W czasie wybuchu powstania 1863 roku, jako 17-letni student Instytutu Rolniczo-Leśnego w Puławach, zaciąga się ochotniczo w szeregi walczących o wolność. Walczył pod dowództwem Frankowskiego, potem Langiewicza, a w końcu Chmieleńskiego. Odznaczał się męstwem, odwagą i zapałem. Podczas tragicznej bitwy pod Mełchowem w pobliżu Kielc, granat strzaskał mu nogę. Wykazał wówczas niezwykły heroizm, poddając się amputacji w bardzo prymitywnych warunkach, bez znieczulenia. Podczas operacji zagryzał w ustach cygaro. Jako pamiątka po powstaniu, pozostał mu do końca życia kikut lewej nogi. Początkowo nosił wygodną protezę, która mu nie przeszkadzała nawet w wyczynach sportowych. Gdy jednak potem przywdzieje zgrzebny habit tercjarski, protezę zamieni na prostą żelazną sztabę, sprawiającą mu wiele cierpienia.
Po nieudanym powstaniu, Adam Chmielowski wraz z grupą kolegów powstańców przeżywa kilkuletni pobyt na emigracji.
Zastanawiając się nad przyczyną upadku ojczyzny, dochodzi do wniosku, że u jego źródeł leży prywata, chciwość, egoizm, brak jedności narodowej. Pisze znamienne słowa:
„Tylko u stopni ołtarza można silnie związać łańcuch jedności narodowej i duchowego braterstwa, który rozrywa prywata i egoizm”.
To właśnie miłość do ojczyzny i troska o zdrowie moralne społeczeństwa przyczyni się do tego, że poświęci swój talent i całe życie służbie najbardziej wydziedziczonym i wykolejonym, by przez stwarzanie im ludzkich warunków i przez uczciwą pracę zarobkową ratować w nich godność ludzką i przywracać ich społeczeństwu.
Kochał ojczyznę do końca. Wierzył w jej powstanie. Krótko przed swoją śmiercią przepowiedział jej wolność, powtarzając dwukrotnie: „Polska będzie! Polska będzie!” Za ofiarną służbę ojczyźnie, Polska przyznała mu pośmiertnie „Wielką Wstęgę Orderu Odrodzenia Polski”, a Kościół, poprzez kanonizację, postawił go w rzędzie Patronów Ojczyzny, jako przykład prawdziwie chrześcijańskiego patriotyzmu oraz jako Orędownika u Boga.
Ta strona korzysta z ciasteczek aby świadczyć usługi na najwyższym poziomie. Dalsze korzystanie ze strony oznacza, że zgadzasz się na ich użycie.
